Środki powierzchniowo czynne mają na jednym końcu grupę hydrofobową, a na drugim grupę hydrofilową. Środki powierzchniowo czynne pełnią takie funkcje, jak usuwanie brudu, zagęszczanie, pienienie i zwilżanie. Obecnie światowa roczna produkcja środków powierzchniowo czynnych sięga 16 mln ton, a środki te są powszechnie stosowanymi surowcami w kosmetykach. Surfaktanty mają trzy główne właściwości: działanie piorące, które wykorzystuje się przy produkcji kosmetyków oczyszczających; emulgator, który stosowany jest jako emulgator w produkcji kremów i szamponów; oraz właściwości zwilżające i penetrujące, takie jak zdolność do równomiernego kontaktu farb do włosów i trwałej ondulacji ze skórą oraz zdolność do rozprowadzania się w kremach do twarzy i pomadkach do ust.
Niejonowe środki powierzchniowo czynne to środki powierzchniowo czynne, które w wodzie nie dysocjują na jony. W kosmetykach występuje wiele odmian, a stosowane dawki są bardzo duże. Główne odmiany dzielą się na dwie kategorie: typ polioksyetylenowy i typ poliolowy. Typ polioksyetylenu obejmuje eter polioksyetylenowego alkoholu tłuszczowego, eter polioksyetylenoalkilofenolowy, ester polioksyetylenowego kwasu tłuszczowego, polioksyetylenowy amid tłuszczowy itp.; typ poliolu obejmuje alkiloloamid, monostearynian sorbitanu itp. W kosmetykach, emulgatorach, środkach spieniających, zagęszczaczach i dyspergatorach stosuje się najczęściej niejonowe środki powierzchniowo czynne.
